Besbelli
Kaldırımlara hiç alışamadım,
Yollara da öyle...
Bir, yaprakların kapattığı patikaları sevmiştim,
O da, kimse bu yolları bilmiyor diye...
Yüksek ağaçlara alışamadım,
Ama onlar da bana alışamadı, biliyorum.
Bir, dallarına çıkıp saklanmayı sevmiştim,
O da, kimse başını yukarı kaldırıp, gökyüzünü görmek istemiyor diye...
Bense daha yukarıları aramaktan vazgeçemedim,
Vazgeçmek de istemedim doğrusu,
İşime de gelmedi,
Vazgeçmedim.
Ben sadece, kendime alışamadım bir türlü,
Kendim de bana alışamadı, hissediyorum.
İsmini bilmediğim uzak bir ülkede veya
Her esrarını bildiğim düşüncelerimin dibinde,
Arıyor olsam da yüzümü yıllara rağmen,
Bulamıyorum.
Yoksa ben zaten, kaldırımlara alışamadım
Ve yollara da öyle...
Az geçilmiş yollar heyecanlandırıyordu beni, sonra
Hiç açılmamış yollarda kendimi tutamıyordum.
Hem yaprakların düşüşünü de severim doğrusu,
Hepsini birer birer seyrederim sıkılmadan...
Yaprakların üzerinde yürümeyi de severim,
Çıkardığı seslerden, bütün hayatlarını dinleyebilirim.
İnsanlara alışamadım,
İnsanlar da bana alışamadı...
...besbelli...
Kim Yazdı:
VaGa || Saat: 23:49 ||
Buna 6 Defa Bence Denilmiş...